روی نیمکت ، زیر درخت بید نشسته بود

با گل سرخی که تو دستش بود ور می رفت 

نمی دونم چرا گل آورده بود !!

بخارهای منجمدی که از دهنش بیرون می اومد

نشون دهنده ی این بود که خیلی وقته منتظرمه

آهسته از پشت سرش جلو رفتم

نفسم رو حبس کرده بودم تا صدای نفس هام رو نشنوه

می خواستم غافلگیرش کنم

وقتی نزدیک شدم

قبل از این که چیزی بگم ، گفت :

سلام ...

خیلی عجیب بود

مثل همیشه فهمیده بود من اومدم

با قیافه ای که نشون دهنده ی ضایع شدنم بود

جلو رفتم و کنارش نشستم و

 حرف های زیبای همیشگی ...

 چیزی که تو ذهنم بود رو پرسیدم

گل برای کیه ؟؟

خنده ی زیرکانه ای کرد و گفت :

معلومه دیگه ، برای کسی که کنارم نشسته

گفتم :

من ؟؟

گفت:

 مگه کس دیگه ای هم پیش من هست ؟؟

احساس کردم لپام از اون گل هم سرخ تر شدن

خودم رو کنترل کردم و گفتم :

مناسبتش چیه ؟

سرش رو از خجالت پایین انداخت و گفت :

حرفی که خیلی وقته می خوام بهت بگم نیاز به یه شاخه گل داره .

انقدر گرم شده بودم که اگه از آسمون یخ هم می بارید متوجهش نمی شدم .

دستش رو دراز کرد تا گل رو تو دستم بذاره .

دستم رو جلو بردم

و وقتی به خودم اومدم دیدم

یه تیکه از شاخه ی درخت بید رو که تو دستم گرفته بودم،  از حرص نیومدنش شکستم و

به نیمکت خالیه یخ زده خیره شدم 

و باز هم حسرت ...

اي که با ناز نگاهت دلمو ديوونه کردي پا گذاشتي توي سينم توي قلبم خونه کردي

اي که وقتي توروديدم دل تنهام زيرورو شد توروديدن توروداشتن واسه من يه آرزو شد

طفلي قلب عاشق من به خودش ميگفت هميشه آرزوي با توبودن يه روزي راست راسي ميشه

ولي آرزوم بزرگ بودتوبه ياد من نبودي من با توبودم هميشه ولي توبامن نبودي

تاتو رد ميشدي قلبم ازتو سينه کنده ميشد ميومد پشت چشامو منتظر يه خنده ميشد

توکه اخم ميکردي سنگدل قلب عاشقم ميترسيد همش ازترس جدايي حيووني دلم ميلرزيد

من که عاشق تو بودم چراعشقمو نديدي چرا قلب عاشقم رو تو به خاک وخون کشيدي

قرارمون بودکه بشي چشم وچراغم چي شد اين روزا حتي نمي آي ديگه سراغم 

چي شد عزيزي که برات اميدوتکيه گاه بود تنها دليل بودنت اين دل بي پناه بود

غريبه ها جاي منو توي دلت گرفتن همسفرم عشق توهم رفيق نيمه راه بود

من که عاشق تو بودم چراعشقمو نديدي چرا قلب عاشقم رو تو به خاک وخون کشيدي

به لبانم عکس لبخند می چسبانم تا او نداند که دوریش چگونه لبخند را ازلبانم ربوده.

بر گونه هایم سرخی سیلی مهمان می کنم تا نفهمد با رفتنش خون دررگهایم یخ زده.

نمی خواهم بداند رفتنش ویرانم کرد.

هنوز کسی در بدترین مواقع گنده ترین سوالها را می پرسد از تو ؟ دلم برای تو و لباس های زمستانه ات تنگ شده ولی نه برای بویت و سر انگشتانت . هنوز بویت را در تمام زندگیم حس میکنم و وقتی گوشم را بر شانه ام فشار می دهم جای انگشت هایت را حس می کنم... دل تنگی ... بد دردیست. هنوز هم بد دردیست حتی حالا که چند روز از ديدارمون گذشته... می خندم ولی اشکم می ریزد . چشمهایم را می بندم و سعی می کنم امروزت را مجسم کنم ولی نمی شود هنوزهمان آدمی با همان موهای مشکی با تک تارهای سفید... یادم است روزی را که از تو پرسیدم: اگه ... یه روزی پیش هم نباشیم ، قول می دی حالمو بپرسی ؟ نگاهم کردی و گفتی: دیوونه... التماس کردم ، جواب ندادی و بازبا التماس به چشمهایم نگاه کردی ، نمیدانم شاید التـــــماس را در چشم هایم دیدی و گفتی: اگه راحتت میکنه ، آره دیوونه... و امروزچند روزه که می گذره ولی  نپرسیدی

عشق اول مهربونم سرتو بزار رو شونم

عشق اول مهربونم چتر موهات سایه بونم

عشق اول نازنینم دستتو بزار تو دستام

عشق اول بهترینم بوی تو داره نفسهام

عشق اول عشق آخر

اگه امشب در کنارو تو رو دارم پس چرا چشم انتظارم

عشق اول عشق آخر

نکنه خوابم دوباره نکنه تنهام بزاری بشه قلبم پاره پاره

نکنه هنوز نگفتم که چقدر عاشقت هستم

نکنه هرگز ندونی که تو رو من می پرستم

نکنه هنوز نگفتم که چقدر عاشقت هستم

نکنه هرگز ندونی که تو رو من می پرستم

نکنه هرگز ندونم راز اون ناز نگاتو

نکنه هرگز نخونم شعر غمگین چشاتو

عشق اول مهربونم سرتو بزار رو شونم

عشق اول مهربونم چتر موهات سایه بونم

عشق اول عشق آخر

نکنه خوابم دوباره نکنه تنهام بزاری بشه قلبم پاره پاره

نکنه تنهام بزاری بشه قلبم پاره پاره

در جلسه امتحان عشق

چقدر سخته چیزی که تا دیشب بود یادگاری صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری

چقدر سخته كه عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني

چقدر سخته كه سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري

چقدر سخته كه روز تولدت ،همه بهت تبريك بگن بجز اوني كه فكر مي كني بحاطرش زنده اي

چقدر سخته كه غرورت رو بخاطر يك نفر بشكني بعد بفهمي كه دوست نداره

چقدر سخته كه همه چيز رو بخاطر يك نفر از دست بدي ، اما اون بگه نمي خوامت

چقدر سخته که نباشه هیچ جائی برای آشتی بی وفاشه اونکه جونتو واسش گذاشتی

چقدر سخته تو زمستون غم بشینه رو برفا می سوزونه گاهی قلب رو زهر تلخ بعضی حرفا

چقدر سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونت هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمیمونه

چقدر سخته اون که می گفت واسه چشات میمیره بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره

چقدر سخته تا یه روزی حرفای اون باورت شه نکنه یه روز ندامت راه تلخ آخرت شه

چقدر سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی

چقدر سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی اما وقتی که بهار شد یه جور ازش جدا شی

چقدر سخته واسه ی اون بشکنه یه روز غرورت اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت

چقدر سخته اون که دیروز تو واسش یه رویا بودی از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

چقدر سخته یه شب واسه چیدن ستاره بری ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره

چقدر سخته توی چشمای کسی نگاه کنی که تمام مهرت رو ازت دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی به قلب تو هدیه داده و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوز دوستش داری

چقدر سخته وقتی پشتت بهش دونه های اشک گونه های تورو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد دستت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

تن تو ظهر تابستون رو به یادم میاره

رنگ چشمای تو بارون رو به یادم میاره

وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره

قهر تو تلخی زندون رو به یادم میاره

من نیازم تو رو هر روز دیدن

از لبات دوست دارم شنیدن

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه

تو همون خونی که هر لحظه تو رگ های منه

تو مثل خواب گل سرخی ... لطیفی مثل خواب

من همونم که اگه بی تو باشه جون میکنه

من نیازم تو رو هر روز دیدن

از لبات دوست دارم شنیدن

تو مثل وسوسه شکار یک شاپرکی

تو مثل شوق رها کردن یک بادبادکی

تو همیشه مثل یک قصه پر از حادثه ای

تو مثل شادی خواب کردن یک عروسکی

من نیازم تو رو هر روز دیدن

از لبات دوست دارم شنیدن

تو قشنگی مثل شکل هایی که ابر ها میسازن

گل های اطلسی از دیدن تو رنگ میبازن

اگه مرد های تو قصه بدونن که اینجائی

برای بردن تو با اسب بالدار میتازن

من نیازم تو رو هر روز دیدن

از لبات دوست دارم شنیدن